Bir lezzetin hikâyesi: Sirkencubin
Bal ve sirkenin birleşiminden yapılan sirkencubin, Selçuklu ve Osmanlı mutfağında hem bir şerbet hem de asırlarca çeşitli hastalıklara karşı kullanılan bir tedavi yöntemi olmuştur.
Sirkencubin, adını Farsça sirke anlamına gelen serke ile bal anlamına gelen angabin kelimelerinin birleşiminden alan bir içecektir. Sirkencübin, sirkengübin ya da sirkencebin gibi farklı söylenişleri de bulunur. Batı dillerinde oxymel olarak bilinen bu içecek, Latince ve Antik Yunanca kökenli bir isimle anılır. Mevlâna Celaleddin Rumi, Mesnevi-i Manevi ve Divan-ı Kebir adlı eserlerinde sirkencubinden söz etmiştir; Mevlevi geleneğinde her öğünde yemeğe bu şerbetle başlanması gerektiği kabul edilir. Selçuklu ve Osmanlı mutfaklarında bir şerbet olarak tüketilen sirkencubin, sirke ile balın karıştırılıp üzerine su eklenmesi ve soğutulmasıyla hazırlanır. Ramazan ayında özellikle Osmanlı padişahları tarafından içilen bir içecek olmuştur.
Sirkencubin yalnızca bir içecek olarak değil, tıbbi bir tedavi yöntemi olarak da tarih boyunca yer bulmuştur. İbni Sina'nın öğrencisi tarafından Arapça yazılan Hıfzısıhha risalesinde sirkencubinin tarifi ve hangi hastalıklarda kullanılacağı anlatılmıştır; Lisanü'l-Etibba adlı eserde de bu içecekten söz edilmiştir. Hipokrat ağrı kesici olarak, Dioscorides epilepsi ve yüksek ateş tedavisinde, Galen mide rahatsızlıkları için, Soranus gebelik önleyici olarak, Paulus Aeginata ise astım tedavisinde sirkencubini önermiştir. Bunların yanında mesane rahatsızlıkları, tüberküloz, diş sorunları, ağız kokusu, safra rahatsızlıkları, karın ağrısı, humma ve sinir hastalıklarının tedavisinde de kullanılmıştır. Hekim Bereket de ağız kokusu tedavisinde sirkencubine başvurmuştur.
Bilgi kartı
- Tür: içecekler
Metin: Vikipedi'deki “Sirkencubin” maddesinden uyarlandı (CC BY-SA 4.0). Fotoğraf: MRG90 · CC BY-SA 4.0 (Wikimedia Commons).
Kaynak: Vikipedi · kaynak madde
Bu içerik yatırım danışmanlığı kapsamında değildir; genel bilgilendirme amaçlıdır. Hisse verileri 15 dakika gecikmelidir.
